Düşünürəm ki, hər şeyi olduğu kimi demək daha doğrudur. Mən bir yuxu gördüm: bir qadın hündür mərtəbədən özünü atdı. Hamı ona tərəf qaçdığı anda, mənim diqqətim içindən sanki yenicə açmış çiçəklər çıxan sınmış bir qaba yönəldi. Nədənsə mənə elə gəldi ki, düşmə anında o, qabı ayağı ilə toxunub və qab onunla birlikdə yerə düşüb. Oyandıqdan sonra anladım ki, qab onun bədənidir, çiçəklər isə ruhudur. Bu səbəbdən əsərin adı “Xoşbəxt sonluq?!”dur. O, fiziki dünyada ağrı yaşadı, amma ruhən azad oldu. Bu əsər düşüşün özündən çox, ondan sonrakı hal haqqındadır. Məni maraqlandıran sərhəd — fiziki olanın bitdiyi və başqa bir şeyin başladığı nöqtədir: daha sakit, amma daha davamlı. Sınmış forma yerdə qalır, içində olan isə artıq ondan kənarda mövcud olmağa davam edir.